STeC-NeXT 2020/2021

In de nieuwe serie “STeC-NeXT” wordt het stokje in eerste instantie weinig zichtbaar doorgegeven.

Voorheen was STeC NeXT een werkperiode van een kunstenaar, die daarna het stokje doorgaf aan een volgende kunstenaar, die reageerde op zijn voorganger.
Dit speelde zich af in de grote ruimte van de 3 Mollen (in het voormalig pand van het EKWC) waar STeC toendertijd gehuisvest was.

In de nieuwe serie, die we vanaf 2020 inzetten, werkt de kunstenaar niet op locatie maar in zijn eigen atelier. Hij/zij ontvangt een kunstwerk of een foto ervan met een begeleidende brief waarin hij uitgenodigd wordt te reageren op het werk van zijn voorganger met een eigen werk.

Dit kan hij in zijn eigen atelier doen, hij mag in overleg gaan met de briefbezorger-kunstenaar of op atelierbezoek of gewoon lekker aan de gang gaan, met iets waar hij geen idee van heeft wat hij er mee moet. Of misschien heeft hij al meteen een werk klaarstaan, dat perfect reageert op het beeld dat hij voorgeschoteld kreeg. Alles mag!

Als hij het opvolgende beeld klaar heeft, nodigt hij een volgende kunstenaar uit om te reageren op zijn werk met een werk of foto ervan en een begeleidende brief en stuurt hij STeC een mail (met de foto en een klein stukje tekst, over wat hij gedaan heeft en wie hij uitgenodigd heeft.)

Het kan zijn dat er gaandeweg een tweede ketting op gang gebracht wordt, zodat er meer  lijnen naast elkaar gaan lopen.

STeC post alles op o.a. deze pagina, zodat het van thuis uit te volgen is. Na een jaar maken we een balans op en worden de werken geëxposeerd in Kunstruimte de Melkfabriek.

STeC NeXT #10
Mischa Doorenweerd

Mischa Doorenweerd
Thanks Thomas for the invite and your kind words. What I see and like in your work and in you as a person is a very investigative and curious outlook on things, processes, world. I think that is one of the places where we level and enjoy each other. Next to passing the time leisuring. The things you make have a certain ungraspable aura around them. But with enough funk and simpleness to stay grounded. I admire that.

So, seashells are great. The effort of this little creature building, eating, growing. Me I mostly like the looks. Very sexy. When you swim in a very clear sea. When you wash off the salt. When you sit at a bar near there that serves cold, one euro beers. Piercing your ears with needles and apples. Old olive yards and their flies. Little speck on the hand. Moving from that speck up to the sky, universe, universes. Until there is no more time. Watching one train, then another. Nice when the painted ones come by. Pathways made by people to sit up higher on the slope. Put Marco (forever primavera) in the water yesterday. With a Yamaha 5pk engine. Rocks and girl in the front to prevent it from planing to much. Today the cd came out of my cars cd player that had been stuck there for more then half a year. And i knew when i reached for the button that it would happen. Like when the phone rings and you know who is calling. The feeling when you have the double 6. And you can start anew.

So now I would like to pass the bar to someone I like. She is called Gijsje and she is not the best swimmer, but she is a fine drawing maker, musician, kick boxer, poet and she is very good at leisure as well. And she has a nice dog. She has a good eye for seeing beauty in this world  I still owe her a drawing and a christmas ball. Like Thomas she is also a magnet fisher. So it is with great delight that I’ll function as the cement between two magnet fishers here.

STeC NeXT #9
Thomas Swinkels

I’d like to contribute my work ‘Pavement Whisper’ as I feel it relates nicely to the previous works and words by Emma (thanks for the invitation!). In the work a person roams the streets of Lisbon, filming their detour with a thermal camera. Heat-shadows of the body leave their traces on the city and its ornaments, creating echo-like images. After talking to Emma I kept thinking about what it means to be an artist from Brabant and if its something you could point out or sense in an artistic practice. It also made me think of the people and the scenery I grew up with and how this affected my views.So with that in mind I’m inviting Mischa Doorenweerd, someone who I’ve known for a long time and whose way of doing things I respect a lot. Coming from Tilburg his practice is informed by the informal structures of the city and the spirit of places. He draws attention to the ways in which our surroundings are charged and shows us what we stand to gain from paying special attention.

STeC NeXT #8
Emma van der Put

Thank you Hannelore for inviting me to add a reaction to this series! In my work ‘Fountain’ I watch how two children are playing with a big fish that they hold hostage in their hands. The scene is casted in plaster, but the running water seems to bring back movement in the vicious gestures of the children.

Next, I would like to invite Thomas Swinkels, also we both share our roots at AKV st. Joost. I feel the previous works in this STeC NeXT series relate strongly to the human body. In the work of Thomas Swinkels I find it interesting that it is more often the echoes, or traces of a human presence that become visible.

STeC NeXT #7
Hannelore van Balkom

Merci for the invitation Bas! Bas and I grew up and went to art school together in Den Bosch. I feel very connected to his work. His sculptures usually consist of multiple layers, like skin. Adding layers and sanding them, looking for the right shape. This process leaves smallscratchesand scars, as though time has taken a hold of the object. I respond to Bas’ plasterknee with two casted knees of my own.You might notice small scars on the knees, which were the result of falling on a gravelled path along time ago.Or perhaps you didn’t notice. They could be so small that only I can see them. The next person I would like to invite is Emma van der Put. Her work makes everyday reality abstract.Small events or situations become big and important.


Bas van den Hout

Thanks Juan for the invite. I’m looking forward to work with all of you as soon life allows it again. I’m happy to get back to my roots in an artistic way. Continuing the story of Juan and adding a little fact to it, Den Bosch is the city where we first met and got to know each other, so I really like it to be part of this and that we will visit the city together again in the near future. 

What I always love about the works of Juan is that he is always able to decontextualize every object and see it in a way you didn’t do before. Objects start to speak for themselves and become living creatures with their own identity. Since we are both living in Brussels I can’t escape the idea that I hear an echo of Broodthaers. In the work of Juan, language seems to be an import element, without using words in a direct way. By changing objects in an illogical way, he creates a new being it looses all the functions of its former life and we can’t call it by its name we used to before. We can’t call it a tree trunk anymore and it forces us to rethink our use of language and how to call this new being.

When I saw this work of Juan, I automatically had to think of my work called ‘Knee’. Like a continuation of the tree trunk, but instead something is added it on top, life continues at the bottom of the piece. The work started with the piece of wood, it made me think of a big scar my father has on upper leg that was created by a big car accident when he was 18. As a child I was always kinda obsessed by the visual aspect of it. At the time I made this work I messed up my knee ligaments with soccer and was not able to play again. Both elements embody the idea of the fragility of life and how small events could have big consequences. 

The next I would like to invite is Hannelore van Balkom, also from ‘s-Hertogenbosch, but living in Gent. We studied together and I always loved the work of Hannelore. It’s like she creates little riddles with objects we know from our daily life.


STeC NeXT #6
Juan Pablo 

When I heard from Emily about this project, and saw the images of her work, I couldn’t avoid noticing the tension between the elements that form her sculpture. The two outer structures exist only because of their capacity of containing, their ability of being ‘full of something’. The element inside, holds actively the pressure that the outer structure might make on it, just hard enough not to break it. Both elements enjoy and suffer a relationship of containing and retaining. What is interesting, is that the whole ensemble of both elements together, the whole of the structures, lie against the wall as if they could not stand up right anymore, as if they were tired. The two sculptures of Emily are in perpetual tension and at the same time they cannot take it anymore. I think we can all relate to this idea of not being able to handle many things lately, and still, doing it because that’s what we do to exist. I decided to react to the idea of handling something in the sculptures of Emily because just a turn of their handles would seize their existence. I answer with this sculpture that is basically a log with a handle. This piece of wood comes from a tree that was taken down in the place where I used to work. I put a handle on it because it allows me to feel the free weight of it, to relate to it differently. It’s handle serves to feel the weight of a body that could not handle anymore. Sometimes people think the handle is also made of wood, but is just plastic and rubber. This confusion is only resolved when you decide to handle the log. I recently learned that my initials JPP in French can be interpreted as “j’en peux plus”, meaning I can’t take it anymore.
images (1)

STeC NeXT #5
Emily Kelly.

‘Through my practice, I intuitively investigate flexible structures and their potential substances. The work often involves the containment of fluids: water, air, steam, light, sand…
Shifting between full and empty, the question of what containment is, lingers throughout the work and subsequently creates tension between interior and exterior, ephemeral and stable.
The works are intertwined with their specific placement and the viewers are challenged to overcome their everyday expectations of what substances are.’

Jeffe de Brabandere:


Nokpannen, jute, warmtelamp, touw, 2019, 150 cm x 130 cm x 90 cm + warmtelamp erboven.
Jeffe De Brabandere (1998, Borgerhout BE)

Oude mythes of religieuze thema’s spelen vaak mee in mijn werk. Toen ik het werk ‘The Tentacular one’ van Anke Huntjens voor het eerst zag, troffen mij het gegeven van de tentakels en het hoge octopus-gehalte. Een octopus heeft acht tentakels. In het christendom staat acht voor nieuw leven. Het is de eerste nieuwe dag na een belangrijke periode van zeven dagen. De achtste dag is tegelijk de dag waarop offers gebracht worden, een dag van afscheid. Het is voor runderen de dag dat het kalf van de moeder gescheiden wordt. De tegenstelling tussen nieuw leven en de scheiding van moeder en kind is intrigerend.

Ook mijn werk Nest roept deze tegenstellingen en contradicties op. Het werk roept een warme plek op. Ook letterlijk door de warmtelamp, die gebruikt wordt om kuikens te verwarmen. Een nest is een huis, knus en eigen. Het is de plaats voor nieuw leven. Tegelijkertijd is dit nest kapot, een ruïne. Een plek van vergane glorie, iets dat ooit was maar nu niet meer.

images (1)

STeC NeXT #3

the Tentacular one (2020)

Anke Huntjens 

Onderdelen van etalagepoppen – Vilt wol – opzet stukken van Föhn – Onderdelen Stofzuiger – PP-tape – Smeltlijm – Metalen Ketting – spuitbus verf

Anke Huntjens (1991, Noorbeek, NL) De DIY-kunstenaar met twee linkerhanden doet technische vaardigheden op via YouTube tutorials.

In mijn installaties probeer ik de toeschouwers te verleiden om de realiteit te ontvluchten.  Ik zie overeenkomsten tussen het onderhouden en versieren van het lichaam, streven naar perfectie en het boetseren van sculpturen of schilderen op een doek. In mijn werk probeer ik een stadium van het proces bloot te leggen of een nieuw narratief te creëren aan de hand van het transformeren van de afvalproducten die er ontstaan. We blijven streven naar perfectie,  maar juist de imperfectie benadrukt de volledige schoonheid van het geheel.

Ik omhels het vrouw zijn om een kunstenaar te zijn die het leven interpreteert – seks, liefde, schoonheid, pijn, onzekerheid, dromen – door de ogen van een vrouw. Mijn verhaal is een eindeloze, dynamische reis naar zelfkennis en bewustwording.

images (1)

STeC-NeXT #2
Bas de Weerd

I will never lie to you (baby boo)
pigment, paraffine en lijnolie op gebleekt katoen

Een wit katoenen laken op een spieraam gespannen en geborsteld met violet ultramarijn pigment. Daarna is het doek geimpregneerd met een hete wax van paraffine en lijnolie, een recept voor het waterbestendig maken van tent en zeildoek. Het teveel hiervan is na het laten afkoelen eraf geschraapt. Het doek is vettig en schijnbaar transparant en lijkt het onderliggende raam prijs te geven.

images (1)

Ian Skirvin;


Everything we observe and experience is part of an ever-shifting collage. This collage is bound by a set of rules that carry the possibility of being bent. My work focuses on the way we behave in a structured world of rules and social codes and the role our subconscious has in our everyday lives.

My practice explores the autonomy of objects and locations and the roles they play when detached from their superimposed definitions.

Undisclosed elements of daily life nourish my inspiration. Aspects of society that we have come to recognise as normal beg to be questioned.